آبشخورهای عشق در دل گرما؛ علی رستمی، جوان گناوه‌ای که تشنگی را از حیات وحش دور می‌کند

به گزارش پایگاه خبری خاکریزگناوه؛ در سال‌های گذشته، خداخواست رستمی اهل رستای کمالی از توابع بخش مرکزی شهرستان گناوه، در فصل تابستان و در مسیر کوچ پرندگان و زندگی حیوانات وحشی، آبشخورهایی می‌ساخت تا تشنگان کویر سیراب شوند. امسال اما پسر، راه پدر را زنده نگه داشته و خود چراغ این اقدام محیط‌زیستی را به دست گرفته است.

علی رستمی، جوان اهل روستای کمالی از توابع بخش مرکزی گناوه، فعالیت خود را از اوایل زمستان آغاز می‌کند؛ آب‌انبارهای منطقه را لایروبی می‌کند و مسیرهای ورودی آب باران به انبارها را بازسازی می‌نماید تا در فصل بارش، آب پشت‌انداز شود. چند هفته مانده به تابستان هم آبشخورها را ترمیم می‌کند تا برای ذخیره آب آماده باشند.

و اما فصل اوج کار این جوان دوستدار محیط زیست از خردادماه شروع می‌شود. در گرمای طاقت‌فرسای ۵۰ درجه جنوب، هفته‌ای سه بار به دل بیابان می‌زند و آبشخورها را پر از آب می‌کند. و در مناطقی که آب‌انباری نیست، با دست‌های خود آبشخورهای کوچک می‌سازد و با تانکرهای کوچک، آب را تا آخرین نقطه می‌رساند.

علی رستمی تنها به آب اکتفا نمی‌کند. او لاشه‌های مازاد مرغ و گوسفند را از قصابی‌های سطح شهر جمع‌آوری می‌کند و به مناطق دورافتاده می‌برد تا گوشتخواران و لاشه‌خواران نیز از این سفره محروم نمانند.

اما شاید تاثیرگذارترین بخش ماجرا، تغییری باشد که علی در نگاه اطرافیان ایجاد کرده است. او با حوصله و با زبان خودمانی، اهمیت حفاظت از حیات وحش را برای دوستان و آشنایانش توضیح داده و چنان اثری گذاشته که چندین شکارچی سابق، تفنگ را کنار گذاشته و به جمع دوستداران محیط زیست پیوسته‌اند. حالا آن‌ها نه تنها شکار نمی‌کنند، که در مسیر آب‌رسانی و نگهداری از آبشخورها همدل علی شده‌اند.

این روایت از عشق بی‌ادعای یک جوان به خاک و جاندارانش، می‌تواند الگویی باشد برای همه کسانی که هنوز فکر می‌کنند حفاظت از طبیعت کار سازمان‌هاست، نه دست‌های تک تک ما؛ علی رستمی نشان داد که «یک نفر» هم می‌تواند تشنگی را از چشمان حیوانات و پرندگان دور کند، و دل شکارچی را از خون به آب و عشق برگرداند.