از میدان خدمت تا آسمان؛ مرثیه‌ای برای سیاستمدار مخلص

امروز، تقویم بوی اندوه و افتخار می‌دهد؛ روزی که ایران با رفتن «سید ابراهیم رئیسی»، مردی را از دست داد که میان سیاست و خدمت، مرزی قائل نبود. او نه تنها یک رئیس‌جمهور، که نمادی از پیوند میان «حرم» و «مردم» بود؛ مردی که مسیر خدمت به میهن را با اخلاص پیمود و در اوج خدمت، به سوی شهادت پرواز کرد.

شهادت ایشان، شوکی بزرگ به روح ملت ایران بود؛ لحظه‌ای که حسِ «تنهایی» در میان مردم جاری شد. اما در پسِ آن اندوه، حقیقتی حماسی نهفته بود؛ رئیسی از همان روزهای نخست، مسیر «دولتِ عمل» را آغاز کرده بود. او با رویکردی ملموس، سعی کرد فاصله میان دولت و خانه‌های مردم را با خدمت و عدالت‌محوری، به حداقل برساند.

در سطح بین‌المللی، او «دیپلماسی اقتدار» را به معنای واقعی اجرا کرد. او با تقویت پیوندها در منطقه و پیشبرد توافقات استراتژیک، جایگاه ایران را از یک بازیگر منطقه‌ای به یک رکن اصلی در معادلات جهانی ارتقا داد و جایگاهی مقتدرانه برای محور مقاومت تثبیت نمود. او ثابت کرد که می‌توان با اقتدار و دیپلماسی، در عین حفظ عزت ملی، در عرصه جهانی حضور داشت.

امروز که یاد او را گرامی می‌داریم، تنها برای سوگ نمی‌نشینیم، بلکه برای تماشای راهی که او ترسیم کرد می‌نشینیم، راهی که در آن سیاست، ابزاری برای خدمت به مظلوم و حفظ حریمِ حاکمیت است. او رفت تا در یادها، جاودانه بماند.