همه آمدند، حتی آنان که می‌گفتند نمی‌آیند.

گناوه‌ای‌ها آمدند؛ موج شدند، خروش شدند، تاریخ شدند.
آمدند و بی‌سابقه آمدند.
این‌بار نه فقط مشت محکمی بر دهان استکبار، که سیلی دوباره‌ای بر چهره‌ی پهلوی آن فراموش‌شدگان تاریخ و نوچه‌هایش زدند؛ آنان که گمان می‌کردند این ملت خسته است، این مردم خاموش‌اند، این انقلاب به پایان رسیده است.
استکبار جهانی با تمام هیاهوی رسانه‌ای، با تمام تهدیدات نظامی، با هم‌پیمانان پیدا و پنهانش به میدان آمد تا مبادا ایرانِ عزیز، چهل‌وهفتمین سال ایستادگی‌اش را جشن بگیرد؛ اما امروز، در ۲۲ بهمن، در کوچه‌های آفتاب‌خورده‌ی گناوه، صحنه‌ای رقم خورد که معادلاتشان را برهم زد.
همه آمدند، حتی آن‌که گمان می‌کردیم دلخور است، حتی آن‌که تصور می‌شد فاصله گرفته است.
چرا که پای «ایران» در میان بود.
حضور بی‌سابقه‌ی مردم در راهپیمایی ۲۲ بهمن، با فریادهای رسا و شعار کوبنده “مرگ بر آمریکا”، نشان داد نه فتنه، نه تحریم، نه تهدید، نه جنگ روانی، هیچ‌کدام نمی‌تواند از یک ایرانی، خائن به وطن بسازد.
ایرانی، اگر نقد دارد، اگر گلایه دارد، اگر اختلاف دارد، آن را در چارچوب خانه‌اش فریاد می‌زند؛ اما وقتی پای بیگانه به میان آید، یک‌صدا می‌شود، یک‌دل می‌شود، یک‌پرچم می‌شود.
امروز ایرانی‌ها ثابت کردند که «ایران خانه‌ی ماست».
در هر خانه‌ای ممکن است اختلاف باشد، صدایی بلند باشد، دلخوری باشد؛ اما هیچ‌کس اجازه نمی‌دهد غریبه‌ای به حریم خانه‌اش دست‌درازی کند.
اختلاف ما، اختلاف درون خانواده است؛
نه به بیگانه مربوط است، نه به پسمانده‌های پیشین و آنان که سال‌هاست در آرزوی شکستن این انقلابند.
۲۲ بهمن فقط یک روز در تقویم نیست؛
روزی است که ملت، دوباره خودش را پیدا می‌کند، دست در دست هم می‌گذارد،
و به جهان می‌گوید: ایران اسلامی هنوز ایستاده است.
با همه‌ی سختی‌ها، با همه‌ی زخم‌ها،
اما سربلند، استوار و امیدوار به سوی قله در حرکت است.

امروز، گناوه نشان داد
دل این سرزمین برای جمهوری اسلامی ایران این انقلاب عزیز می‌تپد.